di Antonino Cavaletto*

L’era ‘na giornà bela al Valentin
un dì seren d’ avril, soa aria pura.
Tranquil ël Po scorìa, së stasìa bin
setà s’na banca a gòdse la natura.
Mi j’era content sensa savèj përchè
tra cole fior, al sol dla primavera
via tuj mè sagrin, via tuj mè “lassme stè”
d’un’età pa pì grassiosa e tutun vera.

Scorcio della Fontana dei Dodici Mesi al Valentino

A l’improvis a-i riva na masnà
sinch ani, forse ses, ij cavèj biond:
un passaròt ch’a cor tut ësbafumà,
ch’as buta a mi davzin, as buta an fond
dla banca che për chiel, con mi setà,
d-venta në “stermesse” bin da pocio.
“Sst” am fa, ‘l dil sla boca, la masnà
e mi fas finta ‘d niente, e stago ciuto.

Sponta d’andré d’un arbri ‘n faciotin,
na bela cita, ch’am mira ‘n po’ stranìa
“Ti ho visto, Robertino” e ‘l sò facin
s’anlumina d’un soris ëd simpatia.
“L’è nen servite tant, mè Robertìn,
stërmete sì darè sta mia banchin-a”.
Am goarda, am capiss pa sto birichin,
am dis mach ciao e a cor vers la citin-a

Mè piemontèis ch’it ses pi nen parlà
E mal comprèis da tanti sì a Turin
it manchëras bin prest a le masnà
a monsù, a tote e bele madamin …
O mia sità, bin creusa ant ël Doimila
Ma sensa pì ij tò acent così dlicà
fërmte ‘n moment, pensa ‘dcò a chila,
a toa lenga gentila, a tò passà.

Dificil lo saj capì ‘l motiv
dl’indiferensa ‘d tanti dij tò fieuj
L’è ‘n patrimòni forse pì nen viv?
Possìbil ch’a-i sia pì nen la goj
ëd sente parlé bin nòst turinèis,
soa gentilëssa, soa cadensa fin-a?
Va, mia canson, dijlo ai piemontèis:
“Cerea, monsù, oh bela mia totin-a”
l’han da tornè a esse espression vive
dla lenga ‘d nòst pais: lenga “Regin-a”.

Antonino Cavaletto (a destra) in compagnia di Giovanni Mussotto nei panni di Gianduja

*Antonino Cavaletto, appassionato cultore di lingua piemontese, ha collaborato come interprete di poesie con la “Ca dë Studi Piemontèis” e, in veste di attore, con la compagnia teatrale torinese “Artisti per caso”